Ranking pączków na: http://finanse.wp.pl/kat,104128,title,Paczki-na-piatke-czyli-jakosc-zazwyczaj-kosztuje,wid,14256198,wiadomosc.html

+

http://wiadomosci.wp.pl/gid,13187467,kat,1342,title,Cala-prawda-o-paczkach-zdjecia,galeria.html?ticaid=1dee5&_ticrsn=5

_____________________________________________________________________________________________

Czy krzywa wieża we włoskiej Pizie to jedyny tego typu obiekt na świecie?

Przekonaj się o tym, czytając  poniższy artykuł.

http://turystyka.wp.pl/kat,3,title,najslynniejsze-krzywe-budynki-na-swiecie,wid,11249839,artykul.html

Biuro może podpisywać również umowy typowe dla ogółu firm, takie jak umowa agencyjna, czy umowa franszyzy. Małe, prywatne biura podpisują często takie umowy, ponieważ sprzedają rozreklamowane już produkty, a utrzymują się z otrzymywanych prowizji. Dzięki temu może również korzystać z najnowszych systemów rezerwacyjnych, które nic go nie kosztuje. Nie ponoszą również kosztów reklamy, gdyż tym zajmuje się inny szczebel firmy, który z kolei nie jest w stanie w pełni zadbać o sprzedaż. Korzyść z takich rodzajów umów ma zatem również i przedsiębiorstwo, które udostępnia innym swój znak towarowy, produkty i inne. Często ambitni i majętni właściciele biur podróży, chcąc stworzyć ogólnokrajową lub międzynarodową sieć biur podróży albo po prostu rozszerzyć działalność, muszą szukać kontaktów z biurami już istniejącymi. Chcąc się rozrastać, nie mają innego wyjścia, jak tylko szukać podmiotów mogących podpisać z nimi umowy franszyzy bądź agencyjne. Tak może być w przypadku firm zagranicznych, dopiero wchodzących na polski rynek. Nie mają oni własnego personelu, biur, a często również pojęcia o polskich przepisach. Dysponują jedynie pieniędzmi, które mogą zaoferować małym biurom za współpracę. Później, kiedy już wdrożą się w polskie warunki, nie potrzebują już pomocy, a mogą na przykład zatrudnić doświadczonych krajowych pracowników.

Biura podróży podpisują również, tak jak każda firma, umowy związane z typowo codzienną działalnością przedsiębiorstw, a więc umowy o prace, umowy wynajmu pomieszczeń czy kupna/sprzedaży dóbr bądź nieruchomości.

Biuro, jako prowadzące działalność usługową, potrzebuje wykwalifikowanej kadry, która stanowiłaby czynnik ludzki w świadczeniu usług. Część personelu powinna być zatrudniona na umowę stałą, jak na przykład pracownicy biurowi. Dobry pracownik biurowy przedstawia dużą wartość, szczególnie jeśli oprócz odbierania telefonów umie np. programować i kalkulować imprezy turystyczne. Przy tym nie pobiera on dużych pieniędzy, około 2-3 tys. złotych miesięcznie. Przy silnej konkurencji, biura nie mogą sobie pozwolić na zatrudnianie niewykwalifikowanych lub choćby niemiłych osób, bo szybko zostanie to dostrzeżone przez klientów. Turyści, których spotkało  złe traktowanie ze strony biura, szybko rozpowszechnią informację, że lepiej omijać z daleka Biuro Podróży X i zostanie ono bez klientów.

Małe biura, w przeciwieństwie do średnich lub dużych, nie stać jest na zatrudnienie pilotów i kierowców na stałą umowę, głównie ze względu na niewielką ilość organizowanych przez biuro wyjazdów. Taka dorywczość pracy pilota czy kierowcy powoduje, że niemożliwe jest w stosunku do małego biura określenie niezawodny, renomowany, a tym samym polecenie go innym turystom. Każda wycieczka będzie zatem dla biura (oraz stałych jego klientów) dużą niewiadomą. Jeśli wszystko wypadnie pomyślnie, biuro nie może liczyć na to, że w przyszłości inne wycieczki (w innym autokarze, z innym kierowcą i pilotem) będą równie dobrze obsłużone. Natomiast wycieczki o marnej obsłudze z pewnością będą zapamiętane i (jak wcześniej wspomniano) biuro może się spodziewać spadku liczby klientów.

Każde biuro podróży, potrzebuje siedziby oraz odpowiedniego sprzętu do pracy, takiego jak telefony, komputery, kasa fiskalna, biurka, krzesła, półki, sejf. Zakup (lub wynajem) tych wszystkich rzeczy również wiąże się z podpisaniem umów. Najczęściej jednak wystarczy jedna umowa na cały okres używania (np. jeśli chodzi o komputery), albo umowy długoterminowe, odnawiane co kilka lat (abonament za telefon, Internet).

Od kilku lat do funkcjonowania biura, oprócz sprzętu elektronicznego oraz czynnika ludzkiego, niezbędne jest zawarcie umowy gwarancji bankowej. Wprowadzona została ona dla ochrony klientów, szczególnie tych przebywających za granicą (aby mogli wrócić do kraju). Co roku jednak słyszy się w telewizji o polskich turystach uwięzionych na zagranicznych lotniskach, dlatego gwarancje bankowe będą miały coraz więcej zwolenników. Bez gwarancji bankowej niemożliwe jest założenie biura podróży, a obecnie funkcjonujące biura muszą szybko takie umowy zawrzeć, pod groźbą odebrania koncesji.

2,5 gwiazdki za cztery minuty radości.

W umowach o imprezę turystyczną, oraz ogólnych warunkach uczestnictwa, biura starają się umieścić zapisy jak najmocniej wyłączające ich odpowiedzialność w razie winy. Zastrzegają sobie np. szeroki zakres zdarzeń, które będą nazywane czynnikami zewnętrznymi (lub losowymi), a także błędy w drukach reklamowych, wprowadzenia klienta w błąd przez agentów, itp. Tymczasem, według przepisów, biuro podróży odpowiada za informacje przekazywane przez swoich agentów oraz te zamieszczone w reklamach. Stanowią one integralną część umowy o świadczenie usług turystycznych. Jeśli klient miał obiecane przez agenta świadczenia, a w trakcie imprezy nie zostały one niewykorzystane, to może on domagać się zwrotu kosztów świadczenia. Nie można w umowach z klientami zastrzegać, że organizator nie ponosi odpowiedzialności za błędy agenta (np. podanie złej godziny wylotu), ponieważ w rzeczywistości odpowiada za jego działania jak za swoje własne.
Biuro podróży, wykorzystując nieznajomość przepisów wśród dużej części turystów, z góry odrzuca dużą część reklamacji (nawet tych uzasadnionych). Tymczasem, odpowiedzialność organizatora rozszerzyła się znacznie. Obejmuje już nie tylko zapewnienie ilości i jakości świadczeń zapisanych w umowie (aby turysta miał co jeść, gdzie spać i co robić przez cały czas imprezy), ale także miłego odbioru imprezy. Organizator turystyki nie może z góry ograniczyć swojej odpowiedzialności tylko do poniesionych przez uczestnika imprezy strat materialnych. Roszczenia klientów, poza odszkodowaniem, mogą dotyczyć również zadośćuczynienia za szkodę niematerialną, np. za zmarnowany urlop lub utratę przyjemności z wycieczki. Z drugiej strony fakt, iż konsumentów usług turystycznych chroni duża liczba rozmaitych przepisów, wykorzystywany jest przez nieuczciwych turystów. Istnieje grupa wytrawnych podróżnych, którzy wyjeżdżają na wycieczkę, a po powrocie wyłudzają odszkodowanie, np. z tytułu strat moralnych podczas wycieczki.

Charakter prawny umowy o imprezę turystyczną (jako pakiet kilku usług) jest różnie postrzegany. Niektórzy traktują ją jako specyficzny rodzaj umowy o dzieło z racji tego, że każdy pakiet usług turystycznych ma niepowtarzalną treść (nawet dwie wycieczki do Grecji nie są identyczne – ze względu np. na innego pilota, kierowcę, porę roku).
Umowę o imprezę turystyczną zalicza się również do nienazwanych, chociaż większe grono zwolenników posiada teoria mówiąca o umowie o pakiet usług turystycznych, jako o umowie mieszanej. Ma ona cechy różnych typów umów, w tym zwłaszcza umowy o dzieło, przewozu, najmu pomieszczenia, przechowania, sprzedaży, zlecenia i umów podobnych do zlecenia, ale mająca także specyficzne cechy własne, wskazujące na tworzenie się nowego typu umowy.
Większość umów, z definicji polega na identycznym oświadczeniu woli obu stron. Jest to umowa adhezyjna, czyli zawierana przez przystąpienie. W praktyce klient ma dwie możliwości: podpisać umowę (nawet jeśli zawiera niechciane przez niego zapisy) lub odrzucić ją w całości. Możliwość negocjacji umów, które zawierałyby zapisy korzystne dla obu zainteresowanych stron, jest znacznie ograniczana przez biura.
Jedyną szansą turystów na to, aby przez podpisanie narzuconych umów całkowicie nie pozbawić się przysługujących praw, są przepisy ustawy o usługach turystycznych. Mówią one o tym, że postanowienia mniej korzystne dla klientów, niż postanowienia ustawy, są z mocy prawa nieważne. W miejsce tych nieważnych postanowień, mają obowiązywać przepisy ustawy. W praktyce takie rozwiązanie nie jest proste do zrealizowania.

CAŁOŚĆ

Umowa o świadczeniu usług turystycznych powinna zawierać:
- nazwę organizatora turystyki oraz numer jego wpisu do rejestru, numer NIP, a także imię, nazwisko i pełnioną funkcję osoby, która w jego imieniu umowę podpisuje,
- miejsce pobytu lub trasę wycieczki,
- czas trwania imprezy,
- program imprezy turystycznej wraz z rodzajem, jakością i terminami oferowanych usług, a w tym: rodzaj, charakter, kategorię środka transportu, datę, godzinę, miejsce wyjazdu i planowanego powrotu oraz położenie, rodzaj i kategorię obiektu hotelarskiego zgodnie z przepisami kraju pobytu lub opis wyposażenia obiektów, które nie są zaliczane do rodzajów i kategorii, a także ilość i rodzaj posiłków, program zwiedzania i inne usługi wliczone w cenę imprezy turystycznej,
- cenę imprezy turystycznej z wyszczególnieniem wszystkich koniecznych należności, podatków i opłat, jeżeli nie są zawarte w cenie, a także wyraźne sformułowanie okoliczności, które mogą spowodować podwyższenie ceny i sposób zapłaty,
- rodzaj oraz zakres ubezpieczenia turystów, a także nazwę i adres ubezpieczyciela,
- termin powiadomienia klienta na piśmie o ewentualnym odwołaniu imprezy lub usługi turystycznej z powodu niewystarczającej liczby zgłoszeń,
- termin zawiadomienia o przeniesieniu uprawnień oraz przejęciu obowiązków (np. klient może wskazać zastępcę na wycieczkę),
- sposób oraz termin zgłaszania reklamacji,
- wymagania specjalne, o których klient powiadomił organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego i na które strony wyraziły zgodę (np. posiłki wegetariańskie),
- podstawy prawne umowy oraz konsekwencje prawne z niej wynikające.

Biuro konstruuje umowy oraz ogólne warunki uczestnictwa tak, aby jak najbardziej chronić własny interes ekonomiczny. Korzysta na tym, że klientom nie chce się czytać umów oraz poznawać swoich praw.
W praktyce bardzo często biuro używa znalezionych (np. w sieci internetowej) umów lub warunków uczestnictwa bądź też układa je bez oparcia o aktualne przepisy prawne, a jedynie według własnego pomysłu. W razie jakichkolwiek sporów powołuje się na nie, a klienci wobec nieznajomości własnych praw, często nie podejmują sporu z biurem.

Już od dłuższego czasu zauważałem “kwiatki” podobne do poniższych. JEDNAK “KędzieŻyn” wyjątkowo mnie zbulwersował.

Od tej pory przyznawał będę gwiazdki od * do ******, w zależności od skali kuriozalności błędu.

Śmiało przyznaję “Kędzieżynowi” ocenę 5 i pół gwiazdki. Niezbyt często spotykany błąd, dlatego trzeba docenić inwencję autora.

********************************************************************************************************************

Kolejną klapą jest poniższa fotografia, również pochodząca z TeleGazety TVP 1.

Częsta wpadka: zmiana jednego słowa w dobrym zdaniu powoduje właśnie takie formy, jak “obie zespoły”. Zdarza się każdemu. Nie szokuje mnie tak jak “Kędzieżyn”. Dlatego “tylko” dwie gwiazdki.

W wielu kwestiach biuro posługuje się również umowami o dzieło, np. w stosunku do jednorazowej usługi. Umowa taka jest podpisywana z pilotami i przewodnikami, ale również z dostawcami innych usług (transportu, noclegu). Jest to korzystne finansowo, ponieważ wiąże się z mniejszymi podatkami. Trudno jednak o potraktowanie niektórych czynności jako dzieła. Kontrowersje wzbudzać może nawet usługa pilocka jako dzieło, mimo że pilot/przewodnik za każdym razem prowadzi inną grupę, po nieco innej trasie.

.
.
Jako, że czasy totalnej improwizacji w turystyce dawno minęły, do głównych partnerów biura podróży (obok przedsiębiorstwa transportowego i hotelarskiego) należeć musi ubezpieczyciel. Każda impreza turystyczna, bez względu na rodzaj czy wiek uczestników, musi być objęta ubezpieczeniem. Firmy ubezpieczeniowe już od kilkunastu lat współpracują z organizatorami turystyki i wykształciły odpowiednie oferty w tym zakresie. Ubezpieczyciel jest w stanie przedstawić klientowi szereg ofert dotyczących swoich usług. Obowiązkowymi są ubezpieczenie NNW oraz KL. Turysta może jednak wykupić sobie polisę chroniącą go np. od odpowiedzialności cywilnej (szczególnie przydatne jest to w przypadku imprez kwalifikowanych). Coraz większą popularność zyskują ubezpieczenia od utraty bagażu, czy też od kosztów rezygnacji z wycieczki.

W sezonie 2010/2011 kibice Plus Ligi nie doczekali się zmian: znów mistrzem Polski została Skra Bełchatów. Mistrz Polski, przynajmniej na papierze, ma zespół o klasę lepszy od rywali. Przez wieloletnią pracę tej samej grupy ludzi oraz przemyślane wzmocnienia, tylko przypadkiem jest, że nie miażdżą wszystkich rywali na krajowym podwórku. Ich jedynym słabym punktem jest rozegranie. Hiszpański mistrz Europy A. D. 2007, M.A. Falasca jest już kompletnie zardzewiały. Bardzo się zdziwiłem, że zespół z takimi aspiracjami jak Skra, nie wymienił go przed sezonem. W najważniejszych meczach tego sezonu brak klasowego rozgrywającego pociągnie bełchatowian na dno. Być może nawet stracą tron mistrza. Dla Falaski widzę dwóch zastępców: Fabiana Drzyzgę (który już nie rozwija się w Częstochowie), oraz Łukasza Żygadłę. Możliwe też, że Skra sięgnie po kogoś jeszcze innego, równie wielką gwiazdę, jaką był M.A. Falasca cztery lata temu.

Tak jak w poprzednich dwóch latach, z Polski wywodzi się klubowy wicemistrz świata. Tym razem ten tytuł wywalczył Jastrzębski Węgiel. Po słabym występie w Plus Lidze (a dobrym LM) w poprzednim sezonie, sięgnięto do portfela i całkiem odmieniono kadrę klubową. Turniej o klubowe mś pozwolił zgrać się 10 nowym zawodnikom Jastrzębskiego Węgla, czyniąc go mocnym kandydatem do czołowej trójki (obok – rzecz jasna – Skry, Resovii oraz ZAKSY).
Błędną, która ma swoje efekty na początku sezonu, politykę transferową wcieliła w życie drużyna AZS-u Częstochowa. Podobna historia była z J. W. rok wcześniej. Ten sam skład, jednak rok starszy. Efektem jest słabiutka postawa. W następnym sezonie muszą albo pozwolić sobie na kupno kilku klasowych zawodników, albo najbardziej perspektywicznych (Drzyzgę, Sobalę, Kamińskiego, Wiśniewskiego, Stańczaka) oddać do innych zespołów, a samemu bronić się przed spadkiem.
Reszta zespołów poczyniła zakupy adekwatne do ich aspiracji: Resovia zakontraktowała graczy pozwalających jej walczyć w czołowej 6, a Delecta na przykład przyjęła zawodników zapewniających jej pewne miejsce w środku tabeli. Pozostałe zespoły, jak Politechnika, Lotos czy Fart, grają jak na razie falami. Wszystko decydować się będzie w rundzie rewanżowej oraz fazie play-off. Niemały wpływ na wyniki, jak co roku, ma ilość kontuzji.

Bardzo cieszy mnie również fakt, że w przed tym sezonem Plus Ligi (jak nigdy wcześniej) dokonano bardzo mało – jak ja to nazywam – „śmieciowych” transferów. W poprzednich sezonach przyjeżdżali do Polski zawodnicy, którzy kosztowali kluby więcej niż Polacy, a wcale nie prezentowali lepszej formy. Grali natomiast tylko dlatego, że byli obcokrajowcami. Częstą praktyką było to, że skoro można mieć kilku obcokrajowców, to (nawet tylko dla podkreślenia „prestiżu” – bo stać nas) wręcz trzeba kogoś kupić. Czasem wprowadzało to do zespołów jakość, niestety nierzadko bylejakość. Na szczęście zaczyna się to zmieniać. Przyszło wielu bardzo dobrych graczy, na czele z Michałem Łaską czy Antonin’em Rouzierem. Nie jest to może światowy top, taki jak Kazijski, Murilo, Miljković, ale jest to kwestią czasu, kiedy i tacy gracze zaczną wybierać Plus Ligę. Z drugiej strony generacja zawodników jak właśnie Miljković, Giba czy Priddy, powoli schodzi z boiska i ustępuje miejsca młodym. Mimo, że do końca będą grać na najwyższym poziomie, to nie są już głównymi celami transferowymi dla najlepszych klubów. Bez wątpienia czeka kibiców wiele emocji w trwający obecnie sezonie.

Wraz z nowym rokiem przychodzą nowe nadzieje. Czy 2012 może być jeszcze lepszy od właśnie mijającego? Na takie pytanie należy stwierdzić następująco: oby nie był gorszy niż 2011. Trzy medale ważnych imprez czynią z Polski jednego z faworytów Ligi Światowej. Sprawiają, że każdy chce pokonać naszą reprezentację. Dzięki szybko wywalczonemu awansowi na IO, polscy siatkarze nie muszą uczestniczyć w wyczerpujących eliminacjach dla tych, którym nie udało się na Pucharze Świata. Co do wyniku olimpijskiego, to jestem optymistą. Siatkarze z naszego kraju potrafią rozgrywać świetne turnieje, pod warunkiem umiarkowanej presji ze strony mediów. Wygrać Igrzyska będzie ekstremalnie trudno, dlatego miejsca 5 – 8 oraz dobrze rozegrany ćwierćfinał (np. 2:3 z Brazylią) powinny być w naszym kraju przyjęte z aprobatą.

Życzę wszystkim wspaniałych emocji sportowych w 2012 roku.